Vrolijke robot die bellen blaast

De robot heeft een vierkant hoofd met afgeronde hoeken, een korte antenne met een bolletje erop, ronde bouten aan weerszijden en grote glanzende ogen boven een brede, vrolijke mond. Op zijn hoekige borst zit een paneel met een grote cirkel in het midden. Zijn armen en benen bestaan uit geribbelde segmenten met ringen; zijn handen lijken op zachte wanten. Met de ene hand houdt hij een stokje met een lus omhoog, met de andere een klein flesje bellenblaas met een schroefdop. Drie bellen van verschillende groottes zweven door de lucht, elk met een gebogen glansstreepje. In de onderste hoek groeit een bloem aan een steel met bladeren.

Waar robots en ronde bellen vandaan komen

Het woord robot verscheen voor het eerst in het toneelstuk R.U.R. uit 1920 van de Tsjechische schrijver Karel Čapek. Zijn broer Josef stelde het woord voor, gebaseerd op het Tsjechische robota, dat dwangarbeid betekent. In het toneelstuk waren robots kunstmatige arbeiders die in een fabriek werden gemaakt. Het woord raakte al snel in veel talen ingeburgerd.

Ook zeepbellen zijn wetenschappelijk interessant. Het dunne zeeplaagje trekt zichzelf zo strak mogelijk. Een bol omsluit de meeste lucht met het kleinste oppervlak, daarom zijn bellen die vrij zweven rond. De glanzende regenboogkleuren ontstaan doordat licht weerkaatst op zowel de binnen- als buitenkant van het laagje. Die twee reflecties overlappen elkaar.