Gestreepte slak op een herfstig tuinpad

Een grote slak met een vriendelijk gezicht strekt zich uit over de pagina. Haar ronde huisje krult in een strakke spiraal en heeft brede strepen. Op haar kop zitten twee lange voelsprieten met kleine ronde puntjes. Het pad onder haar is bezaaid met korreltjes aarde en gruis. Op de voorgrond ligt een gelobd eikenblad en rechts een platte kiezelsteen. Pollen gras en een kleine struik groeien op de achtergrond en omlijsten het tafereel met eenvoudige vormen.

Leven in een spiraalhuisje

Een landslak houdt haar huisje haar hele leven. Het groeit mee bij de opening naarmate de slak groter wordt. Bij de meeste soorten draait de spiraal naar rechts. De ogen zitten op de punten van de twee lange bovenste voelsprieten. Het kortere onderste paar gebruikt de slak om te ruiken en de grond te voelen.

Slakken glijden voort op één brede, gespierde voet. Het slijm dat ze maken vermindert de wrijving en beschermt hun lichaam tegen scherp gruis. In hun mond zit een rasptong, een lint met duizenden kleine tandjes waarmee ze bladeren afschrapen. In droge periodes en in de winter sluiten landslakken de opening van hun huisje af met een hard laagje opgedroogd slijm. Dat heet een epifragma.