Przejdź do treści
Labugen

Dziewczynka w klasztornym krużganku

Uśmiechnięta dziewczynka klęczy przy drewnianym klęczniku i modli się w ciszy. Otaczają ją kamienne arkady zabytkowego klasztoru, a dziedziniec rozświetla słońce.

Uśmiechnięta dziewczynka modli się przy klęczniku na słonecznym dziedzińcu klasztoru.
Dziewczynka w klasztornym krużganku
Drukuj Pobierz PNG

Format A4 (poziomo), czarne kontury na białym tle · do użytku domowego i szkolnego

Reklama

Wszystkie kolorowanki: Kolorowanki religijne

Więcej z tej kategorii

Podobne kolorowanki: Kolorowanki religijne

Następny krok

Co jeszcze wydrukować? Za darmo, bez konta

Chwila skupienia w zabytkowym klasztorze

Klasztorne krużganki to zadaszone przejścia wokół wewnętrznego dziedzińca. Budowano je, by zapewnić wspólnocie zakonnej spokojne miejsce do modlitwy i rozmyślań. Dzieci odwiedzające zabytkowe miejsca kultu często znajdują w tych cichych, kamiennych korytarzach chwilę na skupienie. Przez otwarte arkady wpada światło słoneczne, które rozjaśnia kamienną posadzkę, nie zakłócając atmosfery ciszy i powagi.

Historia klasztornych dziedzińców

Krużganki rozwinęły się w średniowiecznej Europie jako główne przejścia łączące kościół, bibliotekę i pomieszczenia mieszkalne klasztoru. Otwarty, kwadratowy dziedziniec pośrodku umożliwiał zakonnikom i zakonnicom uprawę ziół, a otaczające go krużganki pozwalały spędzać czas na świeżym powietrzu pod osłoną przed deszczem i wiatrem. Klęczniki, nazywane także prie-dieu, od stuleci pomagają przyjąć wygodną pozycję podczas dłuższej modlitwy osobistej.

Tradycyjne kolory klasztornej sceny

  • Kamienne ściany klasztoru: jasna szarość, ciepły beż lub piaskowy brąz
  • Sukienka dziewczynki: delikatny błękit, blada zieleń lub łagodny róż
  • Drewniany klęcznik: średni brąz, ciemny dąb lub głęboki brąz orzecha
  • Nawierzchnia dziedzińca: łupkowa szarość, terakotowa czerwień lub barwa zwietrzałego kamienia
Pytania i odpowiedzi

Najczęściej zadawane pytania

Do czego przede wszystkim służy klasztorny krużganek?
Krużganek zapewnia osłonięte, ciche miejsce do modlitwy, nauki i rozmyślania podczas spaceru. Łączy różne budynki klasztoru rozmieszczone wokół centralnego, otwartego dziedzińca.
Jak inaczej nazywa się klęcznik?
Klęcznik bywa nazywany prie-dieu. To francuskie określenie oznacza „módl się do Boga”. Taki mebel ma wyściełany, pochyły pulpit na książkę lub dłonie oraz niską podpórkę pod kolana.
Dlaczego klasztorne dziedzińce otaczano arkadami?
Zadaszone przejścia z arkadami chroniły mieszkańców przed deszczem i upałem, a jednocześnie wpuszczały naturalne światło do otaczających pomieszczeń. Tworzyły też spokojny, prywatny dziedziniec oddzielony od świata zewnętrznego.
Reklama