Przejdź do treści
Labugen

Pterodaktyl na wydmowym lęgowisku

Prehistoryczny gad latający rozpościera szerokie, skórzaste skrzydła na nadmorskiej wydmie, w pobliżu gniazda.

Pterodaktyl rozkłada skrzydła na piaszczystej wydmie obok gniazda.
Pterodaktyl na wydmowym lęgowisku
Drukuj Pobierz PNG

Format A4 (poziomo), czarne kontury na białym tle · do użytku domowego i szkolnego

Reklama

Wszystkie kolorowanki: Gady latające i morskie

Więcej z tej kategorii

Podobne kolorowanki: Gady latające i morskie

Następny krok

Co jeszcze wydrukować? Za darmo, bez konta

Pterodaktyl na nadmorskiej wydmie

Duży pterodaktyl stoi na pochyłej wydmie należącej do nadmorskiego lęgowiska i szeroko rozkłada błoniaste skrzydła. Tuż obok niego, w piaszczystym podłożu, znajduje się płytkie gniazdo. Otwarta przestrzeń ukazuje gada na wybrzeżu wystawionym na podmuchy wiatru.

Pterozaury na dawnych wybrzeżach

Pterodaktyle zamieszkiwały ciepłe okolice nadmorskie, gdzie łagodne wiatry wiejące od lądu w stronę morza ułatwiały im start z piaszczystych brzegów. Ich skrzydła tworzyły wytrzymałe błony skórne rozpięte na wydłużonym czwartym palcu. Taka budowa pozwalała im zwinnie manewrować podczas lotu wzdłuż oceanicznych wybrzeży.

Naturalne odcienie nadmorskiej sceny

  • Błona skrzydeł pterodaktyla: beż przypominający wyprawioną skórę, oliwkowy lub ciemny kasztanowy brąz.
  • Łuski na ciele gada: przygaszona zielonkawa szarość, zgaszona żółć lub ziemisty brąz.
  • Nadmorska wydma: jasne złoto, ciepły odcień kości słoniowej i delikatny piaskowy brąz.
  • Materiały w gnieździe: barwy wysuszonych brunatnic, jasnobrązowych gałązek i zwietrzałych włókien roślinnych.
Pytania i odpowiedzi

Pytania i odpowiedzi o pterodaktylu

Czym różnił się pterodaktyl od pteranodona?
Pterodaktyl należał do rodzaju Pterodactylus. Był mniejszy i żył wcześniej, w okresie jurajskim. Pteranodon był znacznie większym pterozaurem z okresu kredowego, miał długi grzebień skierowany ku tyłowi głowy i nie miał zębów.
Czy pterodaktyle składały jaja w gniazdach na wydmach?
Znaleziska kopalne wskazują, że pterozaury składały jaja o miękkich osłonkach, podobne do jaj współczesnych gadów. Zakopywały je w wilgotnym piasku lub płytkich gniazdach w ziemi na nadmorskich wydmach, aby zapewnić im ciepło i ochronę.
Jak pterodaktyle lądowały na miękkim piasku?
Przy zetknięciu z piaskiem wydmy pterodaktyle amortyzowały lądowanie tylnymi nogami. Następnie szybko opierały się na wszystkich czterech kończynach, żeby utrzymać równowagę na nierównym podłożu.
Reklama