Przejdź do treści
Labugen

Dimorfodon z szeroką głową

Odpoczywający dimorfodon siedzi spokojnie ze złożonymi skrzydłami, co uwidacznia jego nieproporcjonalnie dużą czaszkę i krótki dziób.

Dimorfodon z dużą głową, krótkim dziobem i długim ogonem siedzi ze złożonymi skrzydłami.
Dimorfodon z szeroką głową
Drukuj Pobierz PNG

Format A4 (pionowo), czarne kontury na białym tle · do użytku domowego i szkolnego

Reklama

Wszystkie kolorowanki: Gady latające i morskie

Więcej z tej kategorii

Podobne kolorowanki: Gady latające i morskie

Następny krok

Co jeszcze wydrukować? Za darmo, bez konta

Charakterystyczna pozycja spoczynkowa dimorfodona

Ten prehistoryczny gad został ukazany w pozycji naziemnej, ze skórzastymi błonami ułożonymi blisko tułowia. W jego masywnej głowie kryły się dwa odmienne rodzaje zębów osadzone w mocnej szczęce, co pozwalało mu chwytać rozmaite drobne zwierzęta na lądzie oraz w pobliżu wody.

Zwyczaje i styl życia dimorfodona

Mimo szerokich skrzydeł dimorfodon radził sobie znacznie lepiej podczas wspinaczki na drzewa i przedzierania się przez skaliste wybrzeża niż w trakcie długich przelotów. Zwieńczone pazurami stopy oraz mocne kończyny umożliwiały mu sprawne poruszanie się po ziemi. Zdaniem paleontologów lekka konstrukcja czaszki z komorami powietrznymi chroniła zwierzę przed nadmiernym obciążeniem głowy.

Prawdziwe ubarwienie dimorfodona

  • Masywna czaszka: głęboki brąz lub cętkowana leśna zieleń
  • Złożone błony skrzydeł: ciemny beż lub stonowana, szarawa skóra
  • Krótki dziób i szczęki: żółtawy brąz z jaśniejszymi zębami
  • Ciało i długi ogon: wzór w odcieniach ciemnej szarości lub brązowawej zieleni
Pytania i odpowiedzi

Pytania i odpowiedzi dotyczące dimorfodona

Jak duży był dimorfodon w porównaniu do człowieka?
Dimorfodon osiągał rozpiętość skrzydeł wynoszącą około 1,2 metra, co czyniło go zbliżonym wielkością do dzisiejszego orła. Długość jego ciała od czubka głowy do końca ogona wynosiła około 0,9 metra.
Dlaczego dimorfodon miał tak dużą głowę?
Szeroka czaszka zapewniała miejsce dla silnych mięśni szczęk, a wewnętrzne puste przestrzenie zmniejszały jej masę. Zapewniało to zwierzęciu potężny uścisk szczęk bez utraty zwinności i nadmiernego obciążania przedniej części ciała.
Reklama